W nowy rok ruszamy z podsumowaniem pt.:
najlepsze filmy 2025 roku
9
– Predator: Killer of Killers. Predator: Pogromca zabójców
Troje wojowników z różnych epok staje przed koniecznością zmierzenia się z wrogiem z kosmosu. Skondensowany ładunek czystej adrenaliny z pięknymi widokami i scenami śmierci oraz sympatycznymi bohaterami. Niemal fotorealistyczna animacja pozwala szybko zapomnieć o tym, że jest to film animowany, co dla mnie akurat jest ważne.
– Sinners. Grzesznicy
Bliźniacy, którzy porzucili pracę dla Ala Capone’a, wracają do rodzinnego miasteczka na Południu, by założyć tam knajpę z muzyką na żywo. Najlepszy film 2025 roku. Trzeci celny strzał Cooglera i Jordana łączący w efektowny sposób wizualia, muzykę, pomysłowość i magię kina. Pierwszy od dawna film, który obejrzałem w kinie dwa razy i w obydwu przypadkach świetnie się bawiłem, co zaprzecza ostrzeżeniom, żeby przypadkiem za dużo nie czytać o tej produkcji. Choć to prawda, że lepiej nie być gotowym na scenę, w której wyjmują gitarkę i zaczynają śpiewać na głosy.
[diviver]8
– Bring Her Back. Oddaj ją
Rodzeństwo po przejściach trafia pod opiekę matki zastępczej, która pomimo dobrych referencji, nie sprawia wrażenia do końca normalnej. Dzięki takim właśnie filmom rok 2025 należy do horrorów. Posuńcie się dziecinne „Zniknięcia”. Tak opowiada się o traumie i innych poważnych rzeczach za pośrednictwem kina gatunkowego.
– Count of Monte Cristo, The (2024). Hrabia Monte Christo aka Le Comte de Monte-Cristo
Edmond Dantes mógł mieć wszystko. Zdradzony trafił jednak na długie lata do celi, po ucieczce z której rozpoczął realizację misternego planu zemsty. Czasem filmy po prostu wychodzą i ma się wrażenie, że udało się to bez większego wysiłku. Takie wrażenie pozostawia po sobie kolejna już ekranizacja „Hrabiego Monte Christo”, która pięknie wygląda, nie dłuży się pomimo trzech godzin metrażu i satysfakcjonująco opowiada o zemście skrzywdzonych na pospolitych chujach.
– Deaf President Now. Czas na głuchego rektora
Przedstawiciel najlepszego z możliwych dokumentów: opowiadający w interesujący sposób nieznaną, a ważną społecznie historię na podstawie wspomnień głównych jej uczestników. Dobrze udokumentowana archiwaliami historia kilku dni, które wstrząsnęły największym na świecie uniwersytetem dla głuchych i niedosłyszących studentów. Do tego wszystkiego kreatywnie zabawiono się tutaj formą dokumentu przystosowując ją do omawianego tematu.
Wraz z poznaniem Grześka, Gośka ma nadzieję na to, że jej życie się zmieni. Nie spodziewa się jednak, że w koszmar. Mocne, bezkompromisowe i walące po głowie kino spod znaku Wojciecha Smarzowskiego. Prowokując do przemyśleń i refleksji za bardzo zatraca się w epatowaniu zgnilizną przez co niepotrzebnie osłabia przekaz narażając się na sprzeciw odciągający od sedna problemu.
– Happy Gilmore 2. Farciarz Gilmore
Aby spełnić marzenia córki o edukacji, były golfista wraca do main touru, by trochę zarobić. Jak nie lubię humoru Adama Sandlera i uważam, że większość jego komedii to najbardziej żenujące produkcje w swojej klasie, tak uśmiałem się tutaj jak norka. Szczególnie to cenne, gdy trudno dzisiaj o naprawdę fajną komedię w starym stylu. I chyba nawet ani jednej żenującej sceny tu nie było.
– Jaws @ 50: The Definitive Inside Story. Szczęki: 50 lat kinowego hitu
Wbrew tagline’owi tejże produkcji, „Szczęki” są filmem tak dobrze udokumentowanym i przeanalizowanym, że trudno znaleźć tutaj coś nowego. Mimo to nie jest też zaskoczeniem, że ten dokument przygotowany z okazji 50-lecia filmu Spielberga ogląda się bardzo fajnie i stanowi interesujący seans.
– John Candy: I Like Me. John Candy: Lubię siebie
Ciepła, wesoła i smutna dokumentalna opowieść o kanadyjskim komiku Johnie Candym. Bogata w archiwalia, opowiedziana z miłością i przybliżająca cienie szybkiej kariery artysty, która szybko stała się jego ciężarem.
– LARP. Miłość, trolle i inne questy
Zafascynowany LARP-em licealista zakochuje się w nowej koleżance z klasy, która wydaje się być zupełnie nie z jego ligi. Najlepsze polskie kino rozrywkowe od czasu „Exterminatora”. Fabularnie nie wszystko się tutaj klei i z siebie wynika, ale nadrabia naprawdę zabawnymi dialogami i umiejętnym kreowaniem kolejnych możliwości pod humor zarówno słowny, pastisz, jak i zupełnie absurdalny.
– Long Walk, The. Wielki marsz
Ameryka przyszłości. Grupa chłopców rusza do corocznego marszu ku pokrzepieniu rodaków. Do mety żywy dotrzeć może tylko jeden z nich. Na poziomie dosłownej historii o makabrycznym widowisku działa jak należy. Na poziomie metafory i paraleli również, ale moim zdaniem nadmiar interpretacji szkodzi tej udanej, krwawej ekranizacji książki Stephena Kinga.
– One Battle After Another. Jedna bitwa po drugiej
Rewolucjoniści kontra establishment po raz kolejny stają w szranki, gdy ofiarą porwania staje się młoda dziewczyna. Nie jest to kino, za które dałbym się zabić, ale intensywności można mu pozazdrościć. Wznosi się na wyżyny obśmiewając jedną i drugą stronę konfliktu, ale sama fabuła była mi obojętna. Pewnie dałbym oczko wyżej, gdyby wymienić ścieżkę dźwiękową na tarantinowską.
– Ruby Red Handed: Stealing America’s Most Famous Pair of Shoes. Na gorącym uczynku: Kradzież Rubinowych Pantofelków
Opowiedziana z humorem i stosownym do sytuacji lekko baśniowym podejściem historia kradzieży jednej z kilku par rubinowych pantofelków noszonych przez Judy Garland w „Czarnoksiężniku z krainy Oz”. Bogate tło tej opowieści sprawia, że ten dokument ogląda się z uśmiechem.
– Sunday Best: The Untold Story of Ed Sullivan. Niedzielna uczta muzyczna: Nieznana historia Eda Sullivana
Dokument przedstawiający wpływ legendarnego Eda Sullivana na afroamerykańską rozrywkę. Doświadczenie kazałoby przypuszczać, że Netflix postawił tezę z dupy i osnuł wokół niej opowieść o niedoli Afroamerykanów, tymczasem niespodzianka. Rzetelna to produkcja, która nie potrzebuje naciągania faktów.
Grupa zakochanych w kinie amatorów postanawia nakręcić film. Oparta na prawdziwej historii nostalgiczna opowieść o pasji do kina, realizacji marzeń i rzeczywistości, która nie zawsze oferuje to, czego by się chciało od życia. Proste, uniwersalne, wzruszające.
– Surviving Ohio State. Skandal w Ohio
Richard Strauss przez dekady molestował młodych sportowców Uniwersytetu Ohio, choć prawda wyszła na jaw na długo przed tym, jak jego ofiary postanowiły powiedzieć o wszystkim światu. Historia szokująca tym bardziej, że wciąż „aktywna”. Dokument odsłaniający kulisy amerykańskiego sportu uniwersyteckiego i tkwiących w nim patologii. Opowieść o męskości i związanych z nią stereotypach, które każą zacisnąć zęby i płakać w poduszkę dopiero, gdy nikt nie widzi.
Rodziny Chrapków i Wilków spotykają się przy okazji chrzcin wspólnego wnuka w małomiasteczkowym pensjonacie roszczącym sobie ambicje bycia letnim resortem. Po zdecydowanie słabszej drugiej części, seria wraca do formy być może najlepszą jej odsłoną. Wojciechowi Mecwaldowskiemu prawie udałoby się skraść show, gdyby nie to, że czworo głównych bohaterów to postaci tak napisane i zagrane, że trudno jest je pobić (w kontraście do ich zupełnie bezpłciowych dzieci).
– Thunderbolts*
Grupa drugoplanowych dotychczas złoczyńców otrzymuje od rządu szansę na odkupienie swoich win. Podzielam opinie tych, którzy uważają, że to jeden z fajniejszych Marveli ostatnich lat. Tak po prostu i bez żadnej większej filozofii – dobrze i z przyjemnością się to ogląda. Głównie dlatego, że nie próbuje być fajny na siłę.
– Ugly Stepsister, The. Brzydka siostra aka Den stygge stesøsteren
Niespecjalnie urodziwa Elwira nie cofnie się przed niczym, aby zdobyć serce księcia, zanim zrobi to piękna pasierbica jej matki. Trafiona w 100 procentach w punkt, turpistyczna dekonstrukcja „Kopciuszka” podlana sosem festiwalowego kina gatunkowego. Polskie akcenty cieszą, żołądek często podchodzi do gardła, a gdyby mnie ktoś pytał, to Elwira od początku wizualnie była całkiem w porządku. Wiem, o to też tu chodzi.
Podziel się tym artykułem:
