Zobaczysz wszystko. Recenzja filmu dokumentalnego Nathana Fieldera i Lance’a Oppenheima

Pytacie, jak wybieram filmy do recenzowania, że akurat taki tytuł, a nie inny ma to szczęście, że raz na miesiąc coś tu o nim napiszę. W tym przypadku wybrałem Zobaczysz wszystko, bo to wdzięczny temat do praktycznego ćwiczenia z pisania recenzji filmów, o których nie można wiele napisać, bo się popsuje innym seans. Recenzja filmu Zobaczysz wszystko.

O czym jest film Zobaczysz wszystko

Przed laty Elizabeth Holmes ogłosiła światu, że skonstruowała urządzenie, które z jednej tylko kropli krwi jest w stanie wykonać szereg badań diagnostycznych. Inwestorzy rzucili się na skrzynkę Theranos 1.0 jak babcie do właśnie otworzonej kasy w Biedronce i Holmes została pierwszą kobietą miliarderką, która dorobiła się takiej fortuny od zera. Bycie Królową Doliny Krzemowej nie potrwało długo. Okazało się, że Holmes wszystkich oszukała, a cudowne urządzenie przyziemnie nie działa. Sąd skazał kobietę na 11 lat pozbawienia wolności, a na kilkadziesiąt dni przed rozpoczęciem odbywania kary Holmes wpuszcza do swojego domu ekipę dokumentalistów pod wodzą Nathana Fieldera i Lance’a Oppenheima. Wkrótce Fielder wprowadza się do Holmes i jej ukochanego Billy’ego Evansa. Wszystko po to, by jeszcze lepiej zrozumieć kobietę, którą cały świat ma za oszustkę, a która sama przekonuje, że nie kłamała.

Zwiastun filmu dokumentalnego You Can See Everything

Recenzja filmu Zobaczysz wszystko

Jak ci tak wszyscy w kółko zaczną powtarzać, żeby nie czytać za wiele o danym filmie, tylko lecieć w ciemno do kina, ostatecznie tak dużo sam zaczniesz o nim dumać i zastanawiać się, co też mogłoby cię w nim zaskoczyć, że w końcu się tego domyślisz. Tak to przewrotnie działa, bo gdyby wszyscy siedzieli cicho, to byś się nie zastanawiał. A jak najwyraźniej jest w danym filmie coś wyjątkowo zaskakującego, to zaczynasz dumać poza banalne rozwiązania i akceptować coraz bardziej zwariowane teorie, których byś nawet nie rozważał przed pójściem na dokument.

Tak tylko mówię. Takie to zagrożenia płyną do widza z takiego gadania niemającego przecież na celu nic złego. Wręcz przeciwnie – wot paradoks. Chcesz dobrze, a może wyjść jak zawsze.

Jeśli mnie ktoś zapyta, czy Zobaczysz wszystko jest rzeczywiście takim dokumentem, który przez nienaturalne dla dokumentu trzy godziny metrażu trzyma na granicy fotela kinowego i nie zauważasz upływu czasu, to odpowiem, że nie. Tak nie jest i film spokojnie obyłby się bez paru minut, choć tak na szybko nie wskazałbym, których. Typowy problem pytań, które nie mają jednej dobrej odpowiedzi. Piszę jednak o tym, żeby dać znać, że nie jest tak wspaniale, jak wynikałoby to z większości opinii. Ale już bardzo dobrze na pewno jest i nie wrzuciłbym Zobaczysz wszystko do wora z filmami z gatunku „gdyby wyciąć 30 minut, to byłoby super”.

Fielder i Oppenheim mają czas i korzystają z tego przywileju. Już sama możliwość spędzenia czasu z Elizabeth Holmes, która uparcie unikała kontaktu z mediami, jest ich zwycięstwem, więc czemu by nie pocelebrować i nigdzie się nie spieszyć? Jest to słuszne założenie i choć w filmie pojawiają się szychy z A24, to ostatnim wrażeniem, jakie można odczuć po seansie, jest to, że ktokolwiek wpieprzał się w ten film reżyserom. To autorskie od początku do końca dzieło dokumentalne, któremu łatwiej poluzować śrubę przez dyrektorów, bo kosztowało relatywnie niewiele. Wszak to tylko troje ludzi siedzących w salonie i rozmawiających ze sobą – w sporym uproszczeniu.

Czy warto obejrzeć przed seansem Zobaczysz wszystko serial Zatruta krew, który również opowiada o Holmes i ma sporo wspólnego z dokumentem? Zawsze warto mieć jakąś wiedzę na każdy temat, więc i taki seans byłby tu wskazany. Niczego się nie ryzykuje, bo dokument opowiada już niemal w całości o tym, co potem. Niczego sobie więc nie zepsujecie, a wiedzieć będziecie więcej. ALE. Jeśli go nie obejrzycie, to też będzie dobrze. Zobaczysz wszystko nie wrzuca na głęboką wodę, wierząc w znajomość faktów przez widzów. Tłumaczy, co ma wytłumaczyć, żeby zarysować kontekst całej sytuacji. Nie ma tego dużo, ale jest wystarczająco. Uzupełnienie wiedzy o serial po obejrzeniu filmu też będzie dobrym rozwiązaniem.

Głównych bohaterów Zobaczysz wszystko jest zresztą dwoje: Holmes i Fielder. Czy to oznacza, że przed seansem trzeba poznać całą filmografię Fieldera? No jasne, że nie trzeba. Też można potem.

Fascynująca dynamika pomiędzy twórcą a tworzywem to jeden z najciekawszych aspektów Zobaczysz wszystko. Tym bardziej że mowa o dokumencie, który z założenia jest innym medium niż fabuła, gdzie chyba łatwiej o tym opowiadać. A jednak nie ulega wątpliwości, że z czasem Fielder z zadającego pytania obserwatora zamienia się w postać, co jest wyjątkowo korzystną sytuacją pod kątem próby odpowiedzenia na pytanie o to, jak duża odpowiedzialność spoczywa na twórcy chcącym bezstronnie i obiektywnie opowiedzieć o swoim bohaterze. I czy dokumentalista będzie w stanie zauważyć ten moment, w którym być może przestaje być obiektywny, szczególnie gdy mowa o naprawdę szarej szarości i sytuacjach, w których nie tyle świadomie przedstawia się daną sytuację w ten czy inny sposób, ile być może traci obiektywność tylko dlatego, że o czymś się nie wspomniało i zachowało się to dla siebie. W tym kontekście tytuł Zobaczysz wszystko (dodałbym jedynie znak zapytania) w przewrotny sposób odnosi się do Fieldera i tego, czy jest tylko muchą na ścianie, czy może jednak siada ci na uchu, a ty zaczynasz się wkurzać, bo brzęczy i swędzi cię ucho.

Jeśli więc chce się rzeczywiście zobaczyć wszystko w rozumieniu klasycznego dokumentu próbującego coś zgłębić, a na koniec pozostawić bez żadnych otwartych pytań, to nie jest ten kierunek. Być może po seansie będziecie wiedzieć tyle samo, co przed seansem. To nie jest Jinx, a Holmes nie idzie na koniec do kibla z włączonym mikrofonem. To zupełnie nie tego typu dokumentalne kino.

To, czym Zobaczysz wszystko wygrywa najbardziej, jest forma. To odnalezienie, wydawać by się mogło, idealnych rozwiązań na każdy potencjalny problem, jaki może się napatoczyć w trakcie realizacji takiego filmu. Takich problemów jest tutaj dużo, a twórcy w błyskotliwy sposób przekuwają każdą przeszkodę na sukces. W tym tkwi wielkość Zobaczysz wszystko i jego innowacyjność. Choć czy to taka znowu innowacja i „łojapierdolę, czegoś takiego jeszcze nie było”?! Nie dajmy się zwariować. Odpalmy sobie W cudzej skórze, odpalmy sobie filmy Madsa Brüggera i nie popadajmy w hurraoptymizm. Co jednak w żadnym stopniu nie osłabia tego, że Zobaczysz wszystko zasłużenie cieszy się mianem „rewelacji roku, o której jeszcze parę miesięcy temu nikt nie miał pojęcia, że powstaje”.

(2679)

Podziel się tym artykułem: