L-shaped sheets

Wczoraj wieczorem okazało się, że Asiek nie wie, co to są L-shaped sheets. Myślała, że wymyśliłem je na poczekaniu. Ta powtórka z rozrywki jest dla Ciebie Aśku :*

– Dzielny bohater filmu trafia ze swoją ukochaną (bądź kandydatką na ukochaną) na zabawę taneczną. Siedzą przy stoliku przez większość czasu i rozmawiają, bo bohater nie umie tańczyć. W tle przez cały czas słychać dyskotekową muzykę, skoczne dźwięki. W końcu ukochana nie wytrzymuje i siłą zaciąga bohatera na parkiet. Bohater parę razy powtarza: „Ja nie dansior, ja tankista”, ale nic to nie daje. Wychodzą na parkiet i już mają zacząć tańczyć, gdy dyskotekowa muzyka cichnie i zaczyna się wolny kawałek. Zaczynają tańczyć przestępując z nogi na nogę jak to przy takim pościelowcu. Ukochana jest pod wrażeniem umiejętności bohatera. „Wiedziałam, że się zgrywasz, że nie potrafisz tańczyć. Świetnie ci idzie”. I dalej przestępują z nogi na nogę.

– Każdy zamek można otworzyć kartą kredytową, bądź w ostateczności kopniakiem. Wyjątkiem jest sytuacja, w której za otwieranymi drzwiami szaleje pożar, a w łóżeczku śpi dziecko.

– Każdy sejf można otworzyć przy pomocy stetoskopu.

– Na wielu instrumentach (najczęściej gitarach czy akordeonach) można z powodzeniem grać bez poruszania palcami. Efektu może pozazdrościć niejeden wirtuoz.

– Dopiero zawieszony policjant potrafi skutecznie rozwiązać sprawę nad którą pracuje.

– O tym, że bohaterka filmu jest w ciąży dowiadujemy się zwykle ze sceny, w której zza zamkniętych drzwi słychać, że właśnie wymiotuje.

– Dzwoni telefon. Bohater odbiera i słucha co ma do powiedzenia rozmówca: „Myślę, że zainteresuje cię to, co leci właśnie na Kanale 13”. Bohater włącza telewizor, a tam słyszy interesującą go informację od samego początku.

Filmowe prześcieradła mają kształt litery L. Gdy w łóżku leży zakochana para to kobiecie sięgają one zwykle po szyję podczas, gdy facetowi ledwie do pasa.

– Nie ma znaczenia jak i ile razy zabiłeś badguya. On i tak jeszcze przynajmniej trzy razy wstanie, aby ci zaszkodzić.

– Kiedy bohater bądź przestępca jadą windą, to przestępca bądź bohater zawsze go wyprzedzi biegnąc schodami. Nawet na dwudzieste piętro.

– Zawsze ktoś siedzi w kanale, gdy zbliża się powódź.

– Podczas walki na szable (szpady, rapiery, łotewer) zawsze jest moment, w którym bohater i przestępca krzyżują klingi i stają twarzą w twarz. Przerywają klincz dopiero po rzuceniu sobie w twarz kilku sarkastycznych uwag.

– Wszystkie filmowe matki przygotowują wypasione śniadania złożone z jajecznicy, bekonu etc. Ojcowie i dzieci zwykle pojawiają się w kuchni na 30 sekund przed wyjściem do pracy, czy przed odjazdem autobusu szkolnego więc i tak co najwyżej zdążą się napić soku przed wyjściem.

– Bohater zawsze na końcu filmu schodzi się z superdziewczyną. Partner bohatera nigdy.

– Ludzie nigdy nie wychodzą z domu, gdy jest w nim jakieś oczywiste zagrożenie (mordercy, duchy, etc.)

– Bohater potrafi zatrzymać krwotok z nosa niemal natychmiast.

– Postrzelony w ramię bohater zawsze bez problemu może posługiwać się zranioną ręką.

– Jak najłatwiej wyjść cało z filmu katastroficznego? Być psem, kotem bądź innym zwierzakiem. Bycie dzieckiem też jest wskazane. Dzieci nie giną nawet od porażenia prądem po dotknięciu przez nie płotu pod wysokim napięciem.

– Samoloty, które rozbijają się o ziemię z powodu utraty paliwa zwykle wybuchają tak spektakularnie jak gdyby miały pełne baki.

– Gdy bohater odsłuchuje automatyczną sekretarkę, to jeśli sensacyjna wiadomość nie jest przez niego oczekiwana, to najpierw musi wysłuchać kilka krótkich, nic nieznaczących wiadomości („Cześć John, spotkamy się jutro o ósmej”, „Tu Linda, zadzwonię później), a dopiero potem: „Słuchaj!! Zabójcą jest…!!”. Jeśli bohater spodziewa się ważnej wiadomości to zwykle jest ona pierwsza w kolejności.

– Za każdym razem, gdy ktoś patrzy przez lornetkę to na ekranie widzimy dwa złączone kółka zamiast jednego.

– Bohaterowie filmów zwykle nie kichają, nie kaszlą, nie mają kataru, ani nie wykazują żadnych oznak świadczących o im złym zdrowiu. No chyba, ze ktoś umiera. Kaszel jest wtedy oznaką nieuleczalnej choroby.

– Bomby zawsze mają wielki, migający i pikający wyświetlacz. Geniusze zbrodni, którzy zaprojektowali potężne bomby aby zniszczyć ludzi, budynki i wszystko co żyje nie mogą oprzeć się przed zainstalowaniem w nich cyfrowych wyświetlaczy informujących bohatera ile dokładnie czasu pozostało do eksplozji. Oczywiście bohaterowi udaje się rozbroić bombę na najwięcej dwie sekundy przed wybuchem, wcześniej dziwnym trafem nie jest to możliwe. Na dodatek bomby mają zawsze różnokolorowe kabelki – badguyom nigdy nie przyjdzie do głowy, że bohaterowi trudniej byłoby rozbroić bombę, gdyby wszystkie kabelki były tego samego koloru.

– Gdy na tylnym siedzeniu samochodu jest tylko jedna osoba, to możemy być pewni, że będzie siedzieć dokładnie na środku.

– Gdy kobieta i mężczyzna uciekają przed jakimś zagrożeniem to zwykle kobieta w trakcie ucieczki upada, a mężczyzna musi się zatrzymać żeby jej pomóc.

– Gdy w filmie idziesz obrabować bank, możesz być pewny, że trafisz na kasjera, który jest dopiero pierwszy dzień w nowej pracy.

– W filmach wojennych bohaterowie, którzy mają najwięcej planów na przyszłość („Wyjadę do Kalifornii, kupię sobie samochód i będę zarywał laski”, „Gdy tylko wrócę do domu to nie wypuszczę żony z łóżka przez trzy dni!”…) mogą być pewni, że zginą. Tak samo dając na wszelki wypadek swojemu kumplowi list do rodziny co by w razie naszej śmierci przekazał go do adresata, podpisujemy na siebie wyrok śmierci.

– Przeżyjesz nawet najbardziej krwawą wojnę, no chyba, że pokażesz komuś zdjęcie swojej ukochanej.

– Jeśli żołnierz chce sprawdzić co słychać u jego kolegi, który został przeniesiony do innego oddziału to prawie pewne jest, że ten kolega właśnie zginął. Ewentualnie zginie w przeciągu kilku dni.

– W każdym oddziale jest przynajmniej jedna osoba, która potrafi grać na organkach.

– W każdym oddziale jest przynajmniej jedna osoba, która potrafi załatwić wszystko począwszy od rakiety ziemia-powietrze, poprzez randkę z córką generała, a skończywszy na sandałach Ho Szi Mina

– Jeśli jesteś dzieckiem, bądź psem i przypadkowo znajdziesz się w samym środku potyczki, możesz być pewny, że nic ci się nie stanie nawet jeśli wszyscy dookoła zginą w męczarniach.

– Każde gniazdo karabinów maszynowych można bez trudu podejść od tyłu. Trzeba tylko poczekać aż wystrzela połowę oddziału.

– Jeśli żołnierz zaczyna jeść/pić/zmieniać skarpety/ lub siedzi w kiblu może być pewny, że w tym momencie dostanie rozkaz natychmiastowego przeniesienia do innego oddziału.

– Żołnierze zawsze narzekają na jedzenie. „Kiedyś w to wdepnąłem, ale nie sądziłem, że będę to jadł” albo „Gdybyśmy tym poczęstowali Szkopów, to jutro wygralibyśmy wojnę”.

– W filmie wojennym zawsze musi być scena, w której żołnierz częstuje dziecko bądź kobietę czekoladą. Zwykle dobrze się to nie kończy.

– Kobiety zawsze mają ogolone nogi i pachy. Nawet w filmach o jaskiniowcach.

– Kobiety zawsze, gdy goni je ktoś, kto chce je zabić, martwią się o swoje sukienki lub paznokcie.

– Kiedy superbohater walczy z przestępcą, jego kobieta stoi obok z rozdziawioną buzią zasłoniętą dłonią. Nigdy nie przyjdzie jej do głowy żeby walnąć przestępcę jakimś ciężkim przedmiotem w łeb. Kiedy już zdecyduje się na to, to zawsze walnie w łeb superbohatera.

– Wysoko postawione kobiety na kierowniczych stanowiskach zwykle przychodzą do pracy w krótkich spódniczkach i butach na dwunastocentymetrowym obcasie.

– Feministki zwykle gardzą macho-superbohaterami. Zmieniają zdanie dopiero wtedy, gdy ci uratują je ze śmiertelnego zagrożenia. Od tego momentu feministki przestają być feministkami i stają się normalnymi i przewidywalnymi kobietami. Kiedy już do tego dojdzie macho-superbohaterowie opowiadają im o przykrym zdarzeniu z dzieciństwa, które to tłumaczy ich zachowanie.

– Kobiety po obudzeniu nigdy nie idą siku, ale za to prawie zawsze idą pod prysznic.

– Bohater filmu po odebraniu telefonu zwykle mówi do słuchawki kilka słów: „Słucham. Tak. Nie ma sprawy. Dobrze. Będę na czas. Na razie” i odkłada słuchawkę. Czas trwania rozmowy 5 do 10 sekund. Chwilę potem streszczając komuś odbytą właśnie rozmowę informuje, że: „Dzwonił Bill. Pytał się czy przyjdę dzisiaj do pracy i czy mógłbym kupić po drodze coś do picia, bo ma kaca. Mówił, że dzwonił wcześniej na moją komórkę, ale pewnie rozładowała mi się bateria i nie mogłem odebrać. Pytał jak się czuję i czy nie będę miał nic przeciwko jeśli urwie się dzisiaj z pracy wcześniej, bo dzwoniła do niego Jenny i zaprosiła go na kolację. Mówił, że się zgodził choć nie czuje się na siłach, bo wczoraj popił do drugiej w nocy z Rickiem. A właśnie! Bill mówił, że Rick ma do mnie jakąś sprawę, prawdopodobnie chodzi o ten biznes, który mamy razem rozkręcić. Umówił nas na jutro na szesnastą”.

– Bohater przychodzi do kogoś do domu i dzwoni do drzwi. Ten ktoś mieszka np. w trzypiętrowym domu w stylu kolonialnym, ewentualnie pałacyku odziedziczonym po ciotce (innymi słowy w dużym domu z mnóstwem pomieszczeń). Góra po pięciu sekundach od naciśnięcia dzwonka bez reakcji w postaci otwarcia drzwi, bohater zaczyna się denerwować, walić pięścią w drzwi i zaglądać przez małe okienko czy ktoś w ogóle jest w domu. Tak jakby właściciel domu siedział cały dzień pod drzwiami i tylko czekał, aż ktoś go odwiedzi. Bohaterowi walącemu z pięści w drzwi nigdy nie przyjdzie do głowy, że właściciel domu może być na jego drugim końcu w najdalej oddalonym od drzwi, pokoju na trzecim piętrze.

– O tym, że bohater filmu jest pijany zwykle dowiadujemy się stąd, że on sam informuje nas o tym. „Ale się schlałem” mówi, choć wcale tego po nim nie widać. Możemy się też o tym dowiedzieć od przyjaciela z którym pił. „Więcej ci nie leję, zalałeś się w trupa”. Zresztą nie ma okazji nalać kolejnego kielona, bo w tym samym momencie dzwoni telefon bohatera. Bohater odbiera rozmowę i dowiaduje się czegoś strasznego. Natychmiast trzeźwieje, wsiada do samochodu i jedzie na miejsce zbrodni.

– Policja nigdy nie pojawia się na miejscu potyczki gangów, w której udział bierze pięćdziesięciu bandytów uzbrojonych w M-60 i granaty ręczne. Wybuchają samochody, w tle przemykają niewinni przechodnie, kule świszczą i krzeszą skry z fasad budynków itd. Po skończonej strzelaninie w oddali słychać co najwyżej policyjne syreny. Inaczej, gdy policja ma ślad tego, gdzie można złapać jakiegoś groźnego przestępcę bez udziału osób postronnych, ludzi z jego gangu – jednym słowem niespodziewanie go zaskoczyć (o ile można kogoś zaskoczyć spodziewanie). Wtedy wysłanych zostaje trzydzieści radiowozów, cztery helikoptery i dwustu ludzi (wszyscy w kurtkach z wielkimi napisami na plecach nie pozostawiającymi wątpliwości czy są ze zwykłej policji czy ze SWAT-u). Najwyraźniej wtedy mają miejsce te wybuchowe potyczki gangów, bo cała policja zajęta jest otoczeniem knajpy do której szef szefów przyszedł na spaghetti.

– W każdym więzieniu można znaleźć brutalnego naczelnika bądź klawisza, który jest sto razy bardziej okrutny niż wszyscy więźniowie razem wzięci. Generalnie rzecz biorąc, jeśli szukamy jakiegoś miłego faceta, to mamy stuprocentową pewność, że w więzieniu znajdzie się ich aż nadto. Często niektórzy z nich czulej opiekują się jakimś zwierzątkiem niż Matka Teresa z Kalkuty bezdomnymi.

Jeszcze trochę TUTAJ, TUTAJ i TUTAJ

Skomentuj

Twój adres mailowy nie zostanie opublikowany. Niezbędne pola zostały zaznaczone o taką gwiazdką: *

*

Quentin

Quentin
Jestem Quentin. Filmowego bloga piszę nieprzerwanie od 2004 roku (kto da więcej?). Wcześniej na Blox.pl, teraz u siebie. Reszta nieistotna - to nie portal randkowy. Ale, jeśli już koniecznie musicie wiedzieć, to tak, jestem zajebisty.