Kiedyś to było fajnie na prf’ie

Tak mi się na wspominki wzięło i przeglądam archiwum postów z pl.rec.film na Google’u. Kiedyś to całkiem fajna grupa była i nawet inspirowała mnie do pisania wierszy. No właśnie, dobra okazja do odkurzenia działu „Poetyczne dale”, który kurzy się już lekko ze dwa lata. Cały wątek tutaj. A niżej odrobina poezji by me:

Natenczas Wojmat chwycił na taśmie przypiętą
Szpilę swą srebrną, długą, cętkowaną, krętą
Jak wąż boa, oburącz mocno ją był ścisnął
Patrząc się na Quentina, w oczach krwią zabłysnął
Zasunął wpół powieki, zamach wziął potężny
(Ze szpilą każdy człowiek zawsze bardziej mężny)
I ukłuł: szpila raźno posuwistym ruchem
Śmignęła przy Quentinie tuż nad jego brzuchem.
Umilkli wszyscy, zadziwieni grupowicze
Mocą, siłą tak wielką, której nie policzę.
Wojmat cały kunszt, którym w psychiatryku słynął
Jeszcze raz przed oczami wszystkich ich rozwinął;
Napełnił wnet, ożywił knieje i dąbrowy,
Ryk rannego Quentina – mocno był surowy.
Po chwili już Barona diagnoza tak krótka
Rozległa się po grupie: <<Nie pomoże wódka>>.
Potem jęki po jękach słychać: grupy łkanie;
A gdzieniegdzie głos kropli spadku: to płakanie.

Tu przerwał szpilę trzymał, wszystkim się zdawało,
Że Wojmat już przestanie, jemu było mało.

Ukłuł znowu; myśliłbyś szpila cienka była
I że w rękach Wojmata groźby nie czyniła
Udając bycie bronią – lecz myśl to zdradliwa
Zwyczajnie rzec by można, że  wręcz nieprawdziwa.
Znowu jakby w zwolnionym tempie machnął ręką,
Ukłuł; potem ryk Quentina głośno w kniei stęknął.

Tu przerwał szpilę trzymał, wszystkim się zdawało,
Że Wojmat już przestanie, jemu było mało.

Skomentuj

Twój adres mailowy nie zostanie opublikowany. Niezbędne pola zostały zaznaczone o taką gwiazdką: *

*

Quentin

Quentin
Jestem Quentin. Filmowego bloga piszę nieprzerwanie od 2004 roku (kto da więcej?). Wcześniej na Blox.pl, teraz u siebie. Reszta nieistotna - to nie portal randkowy. Ale, jeśli już koniecznie musicie wiedzieć, to tak, jestem zajebisty.
www.VD.pl